Od lat słyszałam od wielu (szczególnie nieznajomych), że lubią mnie słuchać.

Że jest w moim głosie coś, co uspokaja. Daje poczucie bezpieczeństwa. Przynosi ulgę.

Ale dopiero po 40 urodzinach (i wielu życiowych zakrętach) znalazłam w sobie dojrzałość, by spojrzeć na ten fakt nie jak na powtarzający się komplement, a swoją wewnętrzną moc.

Jak mi się to udało? Przeczytałam dziesiątki książek, wysłuchałam setek wykładów, ukończyłam kilka kursów, wzięłam udział w wielu warsztatach. Tysiące razy wyszłam ze swojej strefy komfortu w imię samorozwoju i zrozumiałam, że...chcę dawać ludziom coś zupełnie przeciwnego.

Zamiast mówić Ci co i jak masz w sobie naprawiać, chcę Ci towarzyszyć w każdym stanie i sytuacji życiowej, byś wiedział, że cokolwiek teraz czujesz, to jest to w porządku.

TU nie stosuję żadnej konkretnej techniki relaksacji, medytacji, pracy terapeutycznej czy somatycznej. Wierzę, że spokój i poczucie bezpieczeństwa to nie coś, co trzeba „osiągnąć”, ale coś, czego można się uczyć doświadczać na nowo. Małymi krokami. Z pełną akceptacją siebie i sytuacji w danym momencie.

Masz w moim głosie życzliwego przyjaciela — kogoś, kto zawsze jest obok, wspiera i rozumie bez względu na wszystko. Bez ocen, bez narzucania. Ale z wielką uważnością.